 Samhjálp hefur allt frá árinu 1973 rekið meðferðarheimili að Hlaðgerðarkoti í Mosfellsdal. Allt frá upphafsárunum hefur starfsemin þróast og vaxið og er nú svo komið að ekki einungis er sjúkum alkahólistum boðið uppá meðferð, heldur er einnig rekið umfangsmikið hjálparstarf í borginni á meðal þeirra sem misst hafa taktinn, flestir vegna áfengis- og vímuefnafíknar. Ekki má heldur gleyma Marítastarfinu sem gengur útá að fræða ungmenni um skaðsemi fíkniefna, árangur af því starfi hefur verið staðfestur með óháðri rannsókn sem framkvæmd var á árinu 2005.
Það hefur verið merkilegt að fylgjast með mörgum þeirra einstaklinga sem komið hafa til meðferðar í Hlaðgerðarkoti. Margir hverjir áttu að baki ótal meðferðir án þess að hafa náð marktækum árangri. Í Hlaðgerðarkot komu þeir búnir á sál og líkama. Höfðu heyrt af Hlaðgerðarkoti og talið að þangað færu bara þeir sem væru vonlausir og ættu að baki mörg misheppnuð ár. Og í kotið komu þeir til að deyja, töldu sig komna í flokk með þeim vonlausu, ekkert var framundan nema svartnætti og vonleysið fyllti huga og hjarta. Allt farið, konan, börnin, vinnan, húsið, bíllinn. Þá var bara Hlaðgerðarkot eftir. Og þangað hafa margir komið bitrir, meðferðarvanir og tilbúnir til að stinga uppí hvern þann ráðgjafa sem reyndi að snerta á sársaukanum. Brynjaðir, tilbúnir að slást en komu til að deyja.
Ég setti saman frásögn konu, byggða á frásögum og vitnisburðum þeirra sem í Hlaðgerðarkot hafa komið:
,,Ég kunni alla frasana, kunni fyrirlestrana og hefði jafnvel getað flutt þá betur sjálf, kunni að takast á við hverja setningu, var með öll vopnin uppi, alltaf tilbúin að slást. Í fyrsta sinn var ég var á leiðinni í Hlaðgerðarkot, hverju mundi ég mæta? Þessu sama og ég hafði reynt annarsstaðar, eða mundi einhver lemja mig með Biblíunni um leið og færi gæfist.
„Velkominn“ sagði brosandi maður og heilsaði mér. Ég rumdi upp einhverju sem átti að líkjast kveðju. Mér leið illa. Næstu dagar voru eins, bara kærleikur, bros og hlýja. Í fyrstu óþægilegt en svo byrjuðu brynjurnar að falla og vopnin féllu niður hvert af öðru. Ég kunni ekki að mæta þessum kærleika, kunni ekki að berjast gegn honum, hafði aldrei áður kynnst honum, hann var eitthvað svo sannur og án yfirborðs, djúpur en ekki krefjandi. Gott fyrir þá en ég var kominn til að deyja, á enga von. Ég kunni þetta allt, vissi allt um sjúkdóminn, þróun hans og afleiðingar. Ég hlustaði, jú sama rullan, ég þarf eitthvað nýtt. Bíddu þarf ég eitthvað nýtt, kom ég ekki til að deyja? Ég horfði í kringum mig, ég þekkti Jón, ég þekkti Siggu, þau eru vonlaus eins og ég. Það var samt eitthvað breytt, það var nýr svipur á andlitinu, þau brosa og augun, þau voru björt, full gleði og vonar.
Ég hitti Jón í setustofunni. Ég settist. Jón brosti, hvað var hann að brosa svona asnalega, mér langaði að verða reið. Ég beit í vörina. Jón, hvernig er að vera hérna? Ég þorði ekki að spyrja um bjart blik sálarinnar sem speglaðist í augum hans. Það var svolítið erfitt fyrst, mig langaði út, svaraði Jón. En svo ákvað ég að fara upp í kapellu og tala við Guð. Og hvað gerðist? Ég veit það eiginlega ekki, ég sagði bara, Guð ef þú ert til, viltu bjarga mér úr þessu víti sem ég er í. Og hvað gerðist? Eiginlega ekkert en þegar ég kom út, þá langaði mig ekki lengur að fara. Í dag tala ég við Guð á hverjum degi og ég er viss um að hann er til og hann mun hjálpa mér að verða edrú.“
Ég læt hér staðar numið í frásögninni en get staðfest að fyrirmyndirnar, bæði Jón og konan sem kom til að deyja, eru bæði edrú í dag og eiga að baki meira en 10 ára edrúmennsku. Þau höfðu bæði farið margoft inn á aðrar meðferðarstofnanir en urðu edrú eftir sína fyrstu innlögn í Hlaðgerðarkot. Þau prófuðu bæði það sama og ákváðu að nota Guð sem síðasta hálmstráið. Við það eignuðust þau von og trú á eigin bata. Eitthvað sem menn höfðu reynt að gefa þeim en ekkert nema æðri máttur hafði getað fært þeim.
Ekki verða allir edrú eftir sína fyrstu innlögn í Hlaðgerðarkot, ekki frekar enn á öðrum stöðum. Og til að engin haldi að ég sé að segja það sem ég er ekki að segja, þá er það ekki bara í Hlaðgerðarkoti sem fólk verður edrú eftir eina innlögn. Það sem ég vil draga hér fram eru langt gengnir vímuefnasjúklingar sem við marga hverja hefur verið sagt að þeir væru ólæknandi og gætu ekki orðið edrú nema stutt tímabil í einu, eflaust rétt greining en skilur hinn sjúka eftir án vonar. Innlögn slíkra í Hlaðgerðarkot skipta hundruðum. Margir þeirra hafa náð bata með hjálp æðri máttar, skilgreindum sem Guði kristinna manna.
Vill einhver taka það að sér að standa fyrir framan þann hóp og segja að kristilegt meðferðarstarf eigi ekki rétt á sér?
Hvers vegna að vera kristinn og afneita krafti og umbreytandi mætti trúarinnar til þeirra sem sjúkir eru? Er kannski kraftur trúarinnar bara fyrir þá sem eru heilbrigðir? Jesús svaraði þessari spurningu og sagði: ,,Ekki þurfa heilbrigðir læknis við, heldur þeir sem sjúkir eru.”
Þegar ég var 21 árs heyrði ég setningu sem festist í huga mér. Hana mælti áfengisvarnarráðunautur lögreglunnar, maður sem í sínum daglegu störfum vann að því að koma til bjargar langt gengnum vímuefnasjúklingum er gistu fangageymslur lögreglunnar. Hann sagði: „Það er merkilegt með þá í Hlaðgerðarkoti, þeir taka við þessum vonlausu köllum, blessa yfir þá og þeir hætta bara að drekka og fara að lifa eins og fínir menn.”
Ekki þekkti ég þá til meðferðarinnar í Hlaðgerðarkoti nema af afspurn. Eðli málsins samkvæmt er vitneskja mín meiri í dag. Í Hlaðgerðarkoti er rekin fagleg meðferð, sama í hvaða horn er litið, enda starfsmannahópurinn vel menntað og reynslumikið fólk. Blessunin sem áfengisvarnarráðunauturinn vísaði til er hinn andlega vakning sem alkahólistinn upplifir er hann kýs að leita æðri máttar sem í Hlaðgerðarkoti er skilgreindur sem Guð kristinna manna. Vegna þess hafa þeir vonlausu upplifað nýja von og eignast ný viðhorf sem lagt hafa grunninn að nýju upphafi þeirra sem ekkert nýtt upphaf áttu að eiga.
Getur verið að í dag, á tímum upplýstra samfélaga, skuli einhverjir vilja leggja stein í þessa götu. Ef svo er, hvað liggur að baki? Þegar stórt er spurt, verður fátt um svör.
Páll postuli sagði: „Hafið frið við alla menn að því leyti sem það er unnt og á yðar valdi.“ Það er ósk mín að allir þeir sem vinna að heilbrigðismálum vímuefnasjúklinga, hvort sem um er að ræða opinbera- eða einkaaðila, að þeir hafi sverðin í slíðrunum og snúi bökum saman í baráttunni við Bakkus. Það er sameiginlegur óvinur sem ógnar lífi og heilsu þúsunda Íslendinga.
Kraftur Guðs hefur um allan heim opinberast fjölda einstaklinga til hjálpræðis. Þeir hinir sömu hafa upplifað sannleiksgildi orða Ritningarinnar, sannreynt að eins og var hann er í dag.
Kraftur Guðs er tilboð fyrir þig, sama hvar á vegi þú ert staddur eða stödd. Enginn maður getur neytt þig til að taka við því sem þú ekki vilt, enda slíkar aðferðir rangar. En ég vil hvetja þig til að íhuga stöðu þína og leiða hugann að því hvort að í trúnni á Jesú Krist sé kraftur þér eða þínum til hjálpræðis.
|
