„Þann 18. maí árið 1937 fóru þau hjónin Signe og Eric Ericson, sem þá voru forsvarsmenn Fíladelfíusafnaðarins í Reykjavík, til Svíþjóðar og dvöldu þar allt sumarið. Aðalerindi ferðarinnar var að safna peningum til húsakaupa í Reykjavík. Alls söfnuðust um 3000 sænskar krónur, sem þótti góður árangur, en var þó lítil upphæð miðað við það, sem gott hús kostaði.
Eftir heimkomuna sá Ericson húseignina Hverfisgötu 44 auglýsta til sölu. Eignin var tvær hæðir og ris, ásamt bakhúsi og vildi eigandinn selja bæði húsin.
Ericson ráðfærði sig við Pál Einarsson, og ræddu þeir svo við eigandann, sem vildi selja húsin fyrir 40.000 krónur. Á fasteigninni hvíldu mörg lán, svo útborgunin átti ekki að verða meiri en svo, að þeir töldu að hægt væri að skrapa saman í hana.
Síðan lögðu þeir málið fram á safnaðarsamkomu 22. október. Eftir nokkrar umræður var þeim Ericson og Páli falið að athuga þetta mál og kaupa hús fyrir hönd safnaðarins, ef mögulegt væri. Menn sáu í þessu góða lausn á húsnæðisvandræðum safnaðarins sem höfðu verið mikil frá stofnun hans.
Auk þeirra 3000 króna sem söfnuðust í Svíþjóðarferðinni mun Ericson hafa lagt fram fé úr eigin vasa til kaupanna og eins Páll Einarsson.
Til að byrja með voru samkomurnar hafðar í tveim stofum á neðri hæð fremra hússins, en þar gátu rúmast um eitt hundrað manns ef þröngt var setið.
Strax og kaupin höfðu verið gerð, var hafist handa við að breyta bakhúsinu í samkomusal. "Bræðurnir unnu í sveita síns andlits og systurnar komu trúfastar og buðu upp á kaffi til að uppörva þá í erfiðri vinnu." Í söfnuðinum ríkti mikill einhugur og gleði yfir þessum framkvæmdum.
Nú þegar söfnuðurinn hafði eignast samastað, sköpðuðust betri skilyrði fyrir starfsemina. Strax sama haust söfnuðust hvítasunnumenn víða að af landinu til biblíuskóla hér. Kennari var Nils Ramselius, sem miðlaði af þekkingu sinni í uppbyggilegum biblíulestrum.
Samkomusalurinn var þó ekki tilbúinn fyrr en undir lok biblíuskólans. Þegar hlé varð milli biblíulestra, fór Ericson út í sal með hamar og málningarpensil til að leggja síðustu hönd á frágang hans. Síðasta samkoma biblíuskólans var haldin í salnum og var hún jafnframt vígsluhátíð samkomuhússins.
Samkomuhúsið var ekki glæsilegt á að líta. Það var lágt hús, byggt í vinkil með gráum sementsveggjum og næstum flötu þaki. Yfir dyrunum stóð: FÍLADELFÍA. Þegar inn var komið var húsið hið vistlegasta, þó það væri einkennilegt í laginu. Það voru tveir salir, sem stóðu í vinkil hver gegnt öðrum. Annar salurinn var mun stærri en hinn og var það hinn eiginlegi samkomusalur. Í vinklinum var upphækkaður pallur, sem þjónaði bæði sem söngpallur og ræðustóll.
Á samkomunum var sungið einradda með orgelundirleik og var Guðmunda Bergmann organleikarinn fysrtu árin. Einnig voru sungnir söngvar með gítarundirleik.
Á gamlársdag 1937 var skírnarathöfn og var skírnarlaugin í nýja samkomuhúsinu notuð í fyrsta sinn. Tveir ungir menn voru skírðir og "stóð allur söfnuðurinn á meðan, til þess að geta séð betur þessa einstöku athöfn."
Húsakaupin komu aftur til umræðu á safnaðarsamkomu 1941. Eric Ericson reifaði málið. Hann sagði frá því að hann og Páll Einarsson hefðu keypt einn hluta hvor í fasteigninni Hverfisgötu 44 á móti söfnuðinum. Nú voru liðin 3 ár frá því að kaupin voru gerð og búið að borga svo ríflega niður af skuldum safnaðarins og hann orðinn fjárhagslega betur stæður, svo þeir Páll álitu best og tilhlýðilegast, að söfnuðurinn yrði einn eigandi að allri fasteigninni.
Þeir sögðust hafa keypt þessa hluti í fasteigninni til þess að hjálpa söfnuðinum að eignast stað til samkomuhalds. Þeir lýstu því svo yfir að þeir gæfu söfnuðinum allt það fé sem þeir persónulega höfðu lagt fram við húsakaupin og afborganirnar, sem nam að upphæð krónum 1700 frá hvorum, alls krónum 3400, auk þess sem þeir gáfu eftir alla vexti af þessum peningum ásamt tekjum af eigninni.
Söfnuðurinn gladdist innilega yfir þessari höfðinglegu gjöf og margir tóku til máls og létu í ljós þakklæti sitt. Þar með var söfnuðurinn orðinn eigandi allrar fasteignarinnar Hverfisgötu 44 og einn ábyrgur að öllum skyldum og sköttum er hana varðar.“
Birt með góðfúslegu leyfi höfundar.
