„Tónlistin bjargaði mér“

Elvar Bragason fór brotinn út í lífið. Hann var lagður í einelti alla grunnskólagönguna heima á Húsavík og leið alltaf illa. Hann gat ekki talað um líðan sína við neinn en þegar hann kynntist áfengi, þrettán ára gamall, gaf það lausn frá vanlíðaninni um stund. Elvar þróaði með sér fíkn og reyndi oft að ná tökum á sjúkdómnum án þess að ná árangri. Árið 2003 varð vendipunktur í lífi hans en þá gekk hann inn í Hlaðgerðarkot og fann leið til að fylla upp í tómarúmið í hjartanu. Nú, tuttugu árum síðar, er Elvar hamingjusamur maður og hefur fundið ótal leiðir til að gefa af sér til annarra og náð að fyrirgefa þeim sem særðu hann. Elvar var í viðtali í nýjasta Samhjálparblaðinu.

Hvernig kom til að þú fórst í Hlaðgerðarkot?

„Edrúdagurinn minn er þegar ég steig þar inn 10. apríl 2003. Ég var gjörsamlega búinn á sál og líkama, var að fara í mína sjöundu meðferð og hafði prófað öll úrræði sem voru í boði þá. Ég vildi samt reyna einu sinni enn. Með góðri hjálp náði ég að snúa við blaðinu og segja má að eiginlega frá fyrsta degi sem ég kom inn í Hlaðgerðarkot hafi eitthvað gerst. Ég vitna oft í það að ég fékk í gegnum það prógramm sem þar er í boði, allt sem ég þurfti. Alls staðar annars staðar vantaði eitthvað fyrir mig. Það var sama hvað ég reyndi, alltaf varð eftir þetta tóm sem ég fyllti í með ýmsu, aðallega þó áfengi og amfetamíni, í leit að betri líðan.

Í raun byrjaði vandi minn í grunnskóla. Alla mína skólagöngu var ég lagður í einelti og ég fór út í lífið með brotna sjálfsmynd. Fjórtán ára byrjaði ég að drekka og þá fann ég að áfengi gerði það fyrir mig sem ég gat ekki skapað mér sjálfur,“ segir Elvar.

Hvað var það nákvæmlega sem fyllti tómarúmið í hjartanu, gerir þú þér grein fyrir því?

„Já, það var trúin á Jesú Krist. Mér fannst magnað að nota AA-fræðin og Biblíuna saman. Það skipti sköpum. Ég hafði svo lengi verið frosinn tilfinningalega. Ég missti föður minn árið 1998, hann svipti sig lífi. Þá tók ég þannig á málunum að ég hellti mér út í meiri neyslu en þegar rann af mér grét ég bara. Ég trúi því að með grátinum hafi Guð verið að hreinsa mig. Fyrstu dagana í Hlaðgerðarkoti var ég mjög viðkvæmur. Þá kom sorgin sterkt yfir mig og ég hafði ekkert til að deyfa mig, ég var bara kominn þangað inn tilbúinn til að taka því sem að höndum bæri.“

En hvernig er að lifa og búa í litlu samfélagi eins og Húsavík umkringdur því fólki sem lagði hann í einelti?

„Í dag gæti ég ekki hugsað mér að búa annars staðar því mér finnst ég svo frjáls,“ segir hann.

Tónasmiðjan byggir upp einstaklinga

Ekki er hægt annað en að dást að Elvari fyrir að hafa sýnt þennan styrk og þegar honum tókst að fyrirgefa fann hann, að eigin sögn, fyrir mjög miklu frelsi. Hann vinnur nú í byggingavöruverslun á Húsavík. Er það starf eitthvað tengt menntun hans?

„Nei, ég er lærður forvarna- og fíkniráðgjafi frá Ráðgjafaskóla Íslands og er búinn að vera í ráðgjafavinnu í sjálfboðastarfi í tuttugu ár. Á Húsavík rek ég forvarnarstarfið Þú skiptir máli, sem býður upp á fræðslusíðuna thuskiptirmali.is og Tónasmiðjuna. Tónasmiðjan er verkefni sem ég hef verið með frá því ég varð edrú. Þar erum við að vinna með einstaklinga á ýmsum aldri í gegnum tónlist og nota það verkfæri sem hún getur verið til uppbyggingar. Tónlist og söngur var það sem bjargaði mér á sínum tíma. Fimmtán ára gamall var ég farinn að spila opinberlega og þá var ég kominn í hlutverk þar sem mér fannst ég einhvers virði. Þegar ég stóð á sviðinu að spila og syngja fyrir fólk fannst mér ég geta eitthvað og skipta einhverju máli en um leið og ég var kominn niður af sviðinu langaði mig að hverfa. Á sviðinu var ég kominn í hlutverk sem ég þekkti og kunni upp á tíu. Þar lá sjálfsöryggi mitt.“

Spilaði og söng fyrir félaga sína

Þegar Elvar kom í Hlaðgerðarkot hentaði honum vel sú áhersla sem þar er á söng og tónlist. Hann lærði að nýta tónana enn frekar til sjálfshjálpar og heilunar og hann er þess fullviss að fleiri geti fundið sig á þennan hátt í listinni.

„Tónlist var mér alltaf mjög mikilvæg og togaði sterkt í mig,“ segir hann. „Ég nýtti hana í Hlaðgerðarkoti og spilaði og söng fyrir hina á bænastundum. Mér fannst það dásamlegt.“

Hvernig er líf þitt í dag? Áttu orð til að lýsa því?

„Ég á fallegt líf í dag, yndislega sambýliskonu en hún á tvær uppkomnar dætur sem eru mér afar kærar og sonur minn býr hjá okkur. Hann hefur fylgt mér frá því hann fæddist. Að ala hann upp var eitt af verkefnunum sem ég fékk upp í hendurnar til að hjálpa mér, um leið og ég tók á mínum vanda. Ég byrja hvern dag á að biðja og þakka fyrir það sem mér hefur verið gefið og bið Guð að gefa mér æðruleysi til að takast á við daginn.“

Viðtalið við Elvar má lesa í heild hér: https://www.samhjalp.is/_files/ugd/2dbfe3_01ec4b5f561845a5a288c46e435d60e0.pdf